Staff’s Favourites: My Morning Jacket – Run Thru

MyMorningJacketRunThru

Ik verkies de Amerikaanse sound boven de Engelse. Ik verkies daarom de Rolling Stones (weliswaar afkomstig uit Engeland, maar doordrenkt van Amerikaanse invloeden) boven de Beatles. Dylan boven Donovan en sorry dan ook Justin Bieber (Canadees, maar nu Amerikaans speeltje) boven One Direction. Al is het maar om het zoveelste kindersterretje te zien vallen. Leedvermaak is ook vermaak zegt men wel eens.

My Morning Jacket zie ik als het Amerikaanse antwoord op Radiohead. De stijl van de beide bands ligt ver uit elkaar; pure rockopera’s vs. zorgvuldig gecomponeerde meesterwerken. Wat te denken van de woeste baarden vs. gecoupeerde kapsels. Het is een onbeslist popduel, berust op smaak tussen de twee grootmachten en hofleveranciers in de westerse popmuziek, Engeland en Amerika.

De vergelijking zit in de vernuftige liedjes. Beide bands beschikken over sublieme songwriters respectievelijk Jim James en Tom Yorke. De bands bestaan stuk voor stuk uit gedreven muzikanten, ieder gespecialiseerd in hun eigen vakgebied. Een ambacht dat langzaam verdwijnt. Ieder willekeurig lid zou een band van wereldniveau kunnen beginnen.

De oorzaak van het verschil in sound is terug te vinden in het klimaat. Althans, dat denk ik. Het klimaat heeft hoe dan ook invloed op de gemoedstoestand der volkeren. Dat is terug te horen in de muziek.

Het Engelse volk krijgt nogal eens een nat pak. Duistere dagen volgen elkaar in rap tempo op. Engeland ademt de lucht van zware industrie, Margerat Thatcher en bikkelhard voetbal. Invloeden van het Europese vasteland zijn nooit ver weg. Engeland heeft iets deprimerend en mysterieus in zich, het siert. Zoals Radiohead ook siert.

Dan Amerika, bekend om haar uitgestrekte land en de immer op de loer liggende American Dream. Alles in Amerika is groot. Zo ook de sound van hun bands. Het is duidelijk dat de Morning Jackets van het platteland komen. Het Amerikaanse platteland, bakermat van de country (of hoe Matthijs van Nieuwkerk zou zeggen, Cunttrie). Nu is country niet mijn favoriete genre (Uitzonderingen als Johnny Cash daargelaten). Hedendaagse country uit Amerika heeft iets weg van een Toppers concert in een Burleske theater. Veel glitter, weinig sex. Het Amerikaanse platteland is ook kraamkamer van de blues en folk. Ingrediënten voor een stevig ontbijt te nuttigen in je ochtendjas, oftewel; My Morning Jacket. Wat mij betreft de vaandeldrager uit het vorige decennium van de Amerikaanse sound. Ik plaats ze graag op een voetstuk omdat ze wat onderbelicht zijn in Europa, daarom een korte introductie:

One Big Holiday – Het beste rocknummer uit de jaren ’00. De perfecte plaat voor een beginnende vakantiedag ergens in juli.
I Will Be There When You Die – De onvermijdelijke dood verpakt in een goudeerlijk en tegelijk teder liedje. Iedere songwriter wenst zo’n liedje te kunnen schrijven.
The Way That He Sings – Het nummer waar de mannen van Fleet Foxes bij gespiekt hebben.
Dancefloors – Gitaren, blazers en piano waren zelden zo’n gelukkige combinatie.

En Run Thru, ondanks de vervelende intro een prachtig kado om uit te pakken. Luister zelf in de Spotify-lijst.

JK

Mr Nobody 370 verkrijgbaar in de winkel

boekinwinkel

Het avonturenboek inclusief EP van Simon Keats ligt in de winkels; Livius en Sounds in Tilburg. Voor 20 euro mag je mee op avontuur in Los Angeles. Een boek vol humor, waanzin, muziek, hoop en teleurstelling. Goudeerlijk verteld door Simon Keats.

Je kunt ook je adres en bestelling mailen naar contactkeats@gmail.com

Keuze uit Boek (15,-), EP (5,-) of beiden (20,-)

Simon Keats is terug met avontuur, gevangen in een boek en CD.

Processed with Moldiv

De eerste Nederlandse artiest die zijn muziek gratis via Facebook naar buiten bracht, en daarmee binnen een maand 5.000 mensen wist te bereiken, is wederom in het nieuws. Na het ogenschijnlijke succesverhaal, waarin er landelijke aandacht was voor de artiest, werd het plotseling stil. Drie jaar later duikt hij op met een boek genaamd ‘Mr. Nobody 370’. Het is een verslag over zijn verblijf van één maand in de stad Los Angeles. Zonder connecties, idee, of zelfs een gitaar beleefde hij met duivelse snelheid een avontuur uit een jongensboek. Het verhaal kent minstens zoveel tegenslagen als overwinningen en wordt verteld tegen de achtergrond van de weelde van Hollywood en het gedonder van Occupy.
Het is Simon Keats op wonderlijke wijze gelukt om daar 4 liedjes op te nemen met drie verschillende producers. Deze worden samen met het boek gespresenteerd en de unieke uitgave wordt verkocht op 22 januari 2015 in de Paradox in Tilburg. Openingstijd: 19:30. Kaarten zijn te reserveren via www.paradoxtilburg.nl

Staff’s Favourites: J.J. Cale – Magnolia

JJ+Cale+photo6

Onvermijdelijk krijgt iedereen wel eens de vraag: welke muziek vind je leuk? Vaak is het antwoord vanzelfsprekend ‘vanalles’. Met als toevoeging dat je een brede muziek smaakt hebt en eigenlijk alles wel leuk vind buiten de reguliere top 40. Mijn antwoord is standaard J.J. Cale. Niet te verwarren met Velvet Underground gitarist John Cale. Nee, J.J was uitzonderlijke klasse. Op 2013 ging hij heen, wat overblijft is zijn bijzonder warme stem.

Zijn handelsmerk was het laid back-zingen. Bijna fluisteren. Waar de stem de muziek ondersteund. Het siert J.J. Cale om op een lage, minimale toon te zingen. De reden van het zingen is wellicht te verklaren door het Amerikaanse leger. J.J. Cale werd zoals veel Amerikanen opgeroepen voor de dienstplicht. Hier kreeg hij de kans om kennis op te doen van allerhande apparatuur. Niet alleen legeronderdelen, ook afluisterapparatuur en uiteindelijk bandrecorders waren een gemakkelijke prooi voor soldaat Cale. De handigheid van het zogenaamde dubben was van grote invloed op z’n latere geluid als muzikant. Hoe ruig het in het leger kan gaan, zo kalm ging het terug thuis in Tulsa, Oklahoma. Altijd werd het karakteristieke stemgeluid vergezeld met de betrouwbare finesse van de gitaar. Neil Young merkte terecht op dat van al de muzikanten die hij ooit heeft gehoord, J.J. Cale en Jimi Hendrix de beste twee gitaristen waren. Twee gitaristen met grote finesse in de vingers.

J.J Cale was een bescheiden man. Zo bescheiden zelfs dat hij jaren lang in een camper heeft gewoond. Niet omdat hij zo krap bij kas zat, maar omdat hij simpelweg niet meer nodig had. Om de zoveel tijd kwam hij uit het stof van Tulsa om te touren met z’n vrienden. Het was niet vreemd als Eric Clapton, Johnny Cash, Lynyrd Skynyrds, Waylon Jennings en John Mayer opdoken tijdens optredens. Vaak speelden ze ergens in een verlaten bar in het midden van een door graan overwoekerde staat. Gitaarkoffer in de pick-up truck en op naar de volgende.

Zo nu en dan nam hij een plaat op. Zoals ‘Naturally’ uit 1971 met ‘Magnolia’. Vanuit het verre en relaxte Midden-Amerika bereikte de muziek van J.J. Cale langzaam het Europese vasteland. Ook mijn pa’s platenkast was niet veilig. Zodoende kwam J.J. Cale bij mij in beeld.

Wanneer ik weer eens bijzonder laat thuiskom van een avond stappen en is daar nog altijd J.J. Cale. Voordat ik de wol op zoek, mag meneer Cale nog even fluisteren. Ik pluk een verdwaald jointje uit de asbak en plof op de bank.

‘Whippoorwill’s singing, soft summer breeze’

Cale en ik zijn inmiddels goede vrienden in de late uurtjes.

Ben Folds – Fred Jones pt. 2

0

Ik leerde Ben Folds kennen in het begin van deze eeuwwisseling ergens. Het leven was nog onbezonnen en veilig. We hadden een band genaamd SUB; we toerden in Ierland, Italië, Zwitserland, België en Nederland, verzonnen liedjes, repeteerden in de buurt en dronken bier tijdens de vele optredens van hot naar her. We speelden zoveel dat we studiepunten kregen voor het werk dat we met SUB deden. Je kunt je voorstellen hoe onbezonnen alles werd.

Typisch aan die tijd is dat je je muzikaal aan het vormen bent. Of misschien niet vormen, maar verfijnen. We waren er in de basis natuurlijk wel uit wat we mooi vonden.

Het hele verhaal begon eigenlijk alleen met mij en Joop. Ik had hem eens zien spelen en hij mij. Ik had gevraagd of hij al iets had lopen en uit zijn antwoord bleek dat hij net zo weinig om handen had als ik.
We hebben toen afgesproken om eens wat muziek te luisteren en het viel me op dat hij al veel meer muziekkennis had dan ik. Hij kwam steeds met namen waar ik nooit van gehoord had. Natuurlijk knikte ik alsof ik het gisteren nog op mijn platenspeler gelegd had. En natuurlijk prikte hij daar gelijk doorheen, want toch vertelde hij er over.
Één van de namen die ik niet vergeten ben is Ben Folds. Volgens mij had hij een CD genaamd Ben Folds 5. Het was wel even wennen in het begin. Vooral omdat we alleen maar gitaarmuziek aan het luisteren waren.

In die tijd leerden we met de band ook Buffi kennen, ze begeleidde ons als band in de communicatie. Die vooral toen we een flinke tegenslag kregen met de opnames en het vervolg daar op – of liever het gebrek aan vervolg – wel welkom was.
Het was niemands schuld, allemaal hadden we honderd procent van onszelf gegeven. En als ik dat schrijf is dat niet een zoveelste cliché. We leefden voor die band. We hadden toen al dingen mogen doen waar velen alleen van konden dromen. Maar het einde was in zicht.
En terugkijkend zijn zo wat liedjes en artiesten kenmerkend voor die tijd.

Bij het horen van dit lied, zie ik nog steeds de trap naar boven. Waar Joop en ik muziek uitdeelden, teksten voorlazen, liedjes schreven, lachten en hardop droomden.

Enkele jaren geleden kreeg ik een kadootje van Buffi; we zijn samen naar Ben Folds gegaan. Dit nummer speelde hij alleen voor een vol Paradiso. Alles kwam weer terug…

PZ