We verwelkomen Tommy & nieuwe artiesten!

Er is weer het een en ander veranderd bij Condor Records. Om te beginnen is onze visie nog iets duidelijker geworden. We ondersteunen vanaf nu alles wat we goed vinden in de kunsten. Het gaat nog steeds om de inhoud, welke vorm gekozen wordt is niet zo belangrijk (tenzij dat wel het geval is natuurlijk).
De artiesten kun je vinden in het kopje ‘Artiesten’. Sommige steunen we alleen waar nodig, met anderen hebben we een intensievere samenwerking.
Als extra kracht in onze speeltuin hebben we Tommy aangetrokken; film- en muziekfanaat. Er zijn al projecten met hem gestart en achter de schermen zijn er al hoopvolle ideeën ontwikkeld!
10298668_10208277049423117_4151307363805001339_n
Als laatste verandering voorlopig hebben we een ander adres, aangezien we het thuishonk moeten verlaten in Berkel-Enschot. Nieuwe adres staat bij ‘Contact’.

Wil jij je ook aansluiten bij deze bonte verzameling? We zijn op zoek naar iemand die goed is in Social Media en digitale promo. Iemand die op een originele manier kan denken, beetje humor heeft en het online gebeuren op zich wil nemen… En dat allemaal in het lichaam van een persoon.

Laat het weten aan een van de drie Condor-boys (zie ‘Contact’)

De vuurproef van ‘The Village: Now & Then’ in De Weemoed

De vuurproef van ‘The Village: Then & Now’ zit erop. Gisteren trapten ze rond 22:30 af in Café De Weemoed in Tilburg. De reacties waren louter positief.
The Village is:
Eric Andersen (US)
Simon Keats (NL)
Inge Andersen (NL)
Michele Gazich (IT)
Ze brengen een eerbetoon aan de Greenwich Village folkbeweging met ingetogen & opzwepende liedjes en smeuïge verhalen.

FullSizeRender

Voor boekingen:
paulzoontjens@gmail.com

Staff’s Favourites: Nick Cave & The Bad Seeds – Jubilee Street

20000 days

Onlangs is er een documentaire uitgebracht over de Australische rockster. De film vertelt een dag uit het leven van Nick Cave, de 20.000 dag op aarde om precies te zijn. Het balanceert op de grens van fictie en non-fictie. Telkens word je op het verkeerde been gebracht, is het waarheid of fantasie? We zien de groene heuvels van het regenachtige Zuid-Engeland. Hoe hij rijdt in een grote zwarte Jaguar, met klassieke grijze bekleding. Veelal heeft hij het gezicht op onweer, de zonnebril, een Italiaanse designers-mode, ver over z’n neus getrokken. Het haar danst om z’n gezicht als hij het raampje open draait om z’n peuk naar buiten te schieten. Centraal in de documentaire is Nicks werkkamer. Een hok met allerlei prullaria variërend van boeken, krabbels, posters, klokjes, lampjes en een groot portret van cowboy gehuld in bloed, alsof Zorro een mislukte Z op z’n voorhoofd heeft willen kerven. Ook heeft hij een dagboek bijgehouden over het weer in Brighton, net zoals Nick manuscripten, songteksten en dergelijke verzamelt van zichzelf. Georganiseerde chaos, voer voor het brein. Dat voer leidde in 2012 tot een meesterlijk album, Push The Skies Away. Om vervolgens een half jaar later met een live-album te komen om iedere muziekliefhebber van z’n sokkel te blazen. Prachtige impulsen aan een toch al indrukwekkende carrière.

Oorzaak van die prachtige impuls is misschien wel Nicks nieuwe rechterhand Warren Ellis. Vergelijk hem met een verstrooide natuurkundeleraar met een viool en gitaar. Hij schudde de vaste begeleidingsband The Bad Seeds op met rare vioolpartijen en loops op een gitaar met vier snaren.
Vergeet niet dat Nick Cave de ware rockheld van midden jaren tachtig is. Hij heeft schijt aan alles, getuigen z’n drank- en drugsmisbruik. Waar hij met ‘partners in crime’ The Bad Seeds dood en verderf zaaide in menig concertzaal. Letterlijk, want er viel wel eens een bassist dood neer. Net als Nick ter aarde valt als een James Brown, zijn microfoon opvretend terwijl hij tiert en raast. In ieder mens schuilt een duivel, de één krijgt alleen wat meer ruimte als de ander.

We zijn bij Jubilee Street, een kruispunt op Push The Skies Away waar de plaat botst in een apotheose van viool, gitaar, drums en dichtkunst. Het mythische meisje van Jubilee Street, genaamd Bee, is dood, maar herrijst als Nick haar bejubelt, haar bezingt, haar streelt. “I got a foetus on the leash” en vervolgens transformeert de rockster in een engel. Een enge engel, vliegend op de stuwende, vibrerende drums. Als de tweede viool ondersteund wordt door de slaggitaar bereiken we in rotvaart de hemel.

I’m flying, look at me. I’m flying look at me now.

Van Jubilee Street naar de hemel in nog geen zes minuten, het leven en de dood waren nog nooit zo dichtbij. In ieder mens schuilt een Nick Cave, voer hem wat duisternis en je bent zo in de hemel.

JK

Staff’s Favourites: Bright Eyes – First Day Of My Life

brighteys

Het was in een tijd dat ik op zoek was naar de perfecte zin. We stonden op het punt om met mijn band 15 liedjes op te nemen in een studio in Amsterdam. Het was een big deal; we waren jong, het was voor ons allen onze eerste echte band en de studio was duur, wat aangaf dat de fase van vriendendienstjes voorbij was… dit was het echte werk. Dus ik schroefde de grens voor wat goed was automatisch op.

Wat ze je niet vertellen als je jong en enigszins naïef bent, is dat je met een eenvoudige waarheid meer kan vertellen dan met dertig vergezochte zinnen. Ik schreef erop los en liet de Engelse taal alle hoeken van de kamer zien. Ik ging waar niemand gegaan was en zocht met mijn fakkeltje in de koude vochtige grotten naar de diepste krochten waar de schimmel hoog was en de enkelen die me voorgegaan waren, veranderd waren in lang vergeten schimmen. Onvermijdelijk kwam het punt dat ik voelde dat ik het te ver zocht. En waarschijnlijk daarom dat de enkelingen om me heen reageerden met de eenvoudige constatering dat sommige teksten te vergezocht klonken. De route die ik plotseling genomen had voelde niet goed.

Wat doe je op zo’n moment? Je gaat zitten, steekt een sigaret op, schenkt nog een wijn in en staart wat voor je uit. Je probeert je open te stellen voor het ondoorgrondelijke universum en hoopt dat er een teken volgt die je kan verlossen uit je lijden. Natuurlijk kwam het teken niet. Niet meteen in ieder geval. Het universum zag me het liefst nog even zitten, rokend en me met alcohol verzadigde druivensap toedienend.

En toch kwam, een week later ofzo – op het moment dat ik het al min of meer losgelaten had – een verlicht moment. Ik kreeg de tip, nota bene van de producer waar we de plaat mee op zouden nemen; waarom luister je niet eens naar Bright Eyes? Dan hoor je hoe creatief de slide-gitaar gebruikt wordt in de hedendaagse popcultuur… Ik luisterde naar het zelfgebrande schijfje en vond het gitaarwerk inderdaad verrassend. Maar het nummer dat me echt greep was genaamd ‘First Day of My Life’, geen slide-gitaar in te bekennen. Alleen een wat gare akoestische gitaar.

Dan de stem: “This is the first day of my life, so I was born right in the doorway”.
Ik liet de zin bezinken. Het waren geen moeilijke woorden, eenvoudig te begrijpen. Ik vroeg me af waarom niemand deze manier om te zeggen dat iemand je compleet veranderd heeft na een eerste oogopslag niet eerder had gebruikt. Waarschijnlijk achteraf wel, maar ik was er niet van op de hoogte. Het was krachtig. Het relateert aan Shakespeares bekendste zin ‘To Be or Not To Be’.
Het schept een beeld. Hoe je was als de vonk je in je donder geraakt had. Dat je alles anders ziet, alles anders ervaart.

“Yours was the first face that I saw, I must have been blind before I met you”.
De eenvoud sloeg in als een bliksem. Zo helder, zo puur.
Ik heb het nummer denk ik zo’n zestig keer gedraaid en probeerde naarmate de wijnfles aan inhoud verloor, de essentie te begrijpen.
En ik denk dat het uiteindelijk eenvoudig is. Omdat ik gelukkig genoeg was eens een dergelijk moment te hebben mogen ervaren, kwamen de beelden als vanzelf. Hoe ik na de zoen met mijn eerste vriendin, naar huis rende. Langs de velden die me de dag ervoor nog als grijs en alledaags voorgekomen waren, maar nu zwanger leken van gloedvol geluk. De sterren die uit elkaar leken te spatten van plezier. Het zinderende, glorieuze gevoel dat twee gelijkgestemde zielen aan elkaar bij een nietsbetekend poortje ergens in Goirle het antwoord op het ‘waarom van alles’ hadden gegeven. Het moment dat je als nieuw geboren bent. Je het leven geschonken wordt. Je ogen geopend worden en eindelijk kunt zien. Echt zien.

PZ