Nieuws over Robin Burger

11263049_758101367641280_6519792492970526704_o

Goed nieuws voor Robin Burger. Aanstaande zondag houdt hij open atelier. Kans dus om zijn kunst te bekijken dan wel te kopen. Zoals u weet is Condor al geruime tijd fan en dat zou u ook moeten zijn!

Volgend jaar februari is zijn werk te bewonderen in de Groene Engel in Oss. We houden u op de hoogte!

We verwelkomen Tommy & nieuwe artiesten!

Er is weer het een en ander veranderd bij Condor Records. Om te beginnen is onze visie nog iets duidelijker geworden. We ondersteunen vanaf nu alles wat we goed vinden in de kunsten. Het gaat nog steeds om de inhoud, welke vorm gekozen wordt is niet zo belangrijk (tenzij dat wel het geval is natuurlijk).
De artiesten kun je vinden in het kopje ‘Artiesten’. Sommige steunen we alleen waar nodig, met anderen hebben we een intensievere samenwerking.
Als extra kracht in onze speeltuin hebben we Tommy aangetrokken; film- en muziekfanaat. Er zijn al projecten met hem gestart en achter de schermen zijn er al hoopvolle ideeën ontwikkeld!
10298668_10208277049423117_4151307363805001339_n
Als laatste verandering voorlopig hebben we een ander adres, aangezien we het thuishonk moeten verlaten in Berkel-Enschot. Nieuwe adres staat bij ‘Contact’.

Wil jij je ook aansluiten bij deze bonte verzameling? We zijn op zoek naar iemand die goed is in Social Media en digitale promo. Iemand die op een originele manier kan denken, beetje humor heeft en het online gebeuren op zich wil nemen… En dat allemaal in het lichaam van een persoon.

Laat het weten aan een van de drie Condor-boys (zie ‘Contact’)

De vuurproef van ‘The Village: Now & Then’ in De Weemoed

De vuurproef van ‘The Village: Then & Now’ zit erop. Gisteren trapten ze rond 22:30 af in Café De Weemoed in Tilburg. De reacties waren louter positief.
The Village is:
Eric Andersen (US)
Simon Keats (NL)
Inge Andersen (NL)
Michele Gazich (IT)
Ze brengen een eerbetoon aan de Greenwich Village folkbeweging met ingetogen & opzwepende liedjes en smeuïge verhalen.

FullSizeRender

Voor boekingen:
paulzoontjens@gmail.com

Staff’s Favourites: Nick Cave & The Bad Seeds – Jubilee Street

20000 days

Onlangs is er een documentaire uitgebracht over de Australische rockster. De film vertelt een dag uit het leven van Nick Cave, de 20.000 dag op aarde om precies te zijn. Het balanceert op de grens van fictie en non-fictie. Telkens word je op het verkeerde been gebracht, is het waarheid of fantasie? We zien de groene heuvels van het regenachtige Zuid-Engeland. Hoe hij rijdt in een grote zwarte Jaguar, met klassieke grijze bekleding. Veelal heeft hij het gezicht op onweer, de zonnebril, een Italiaanse designers-mode, ver over z’n neus getrokken. Het haar danst om z’n gezicht als hij het raampje open draait om z’n peuk naar buiten te schieten. Centraal in de documentaire is Nicks werkkamer. Een hok met allerlei prullaria variërend van boeken, krabbels, posters, klokjes, lampjes en een groot portret van cowboy gehuld in bloed, alsof Zorro een mislukte Z op z’n voorhoofd heeft willen kerven. Ook heeft hij een dagboek bijgehouden over het weer in Brighton, net zoals Nick manuscripten, songteksten en dergelijke verzamelt van zichzelf. Georganiseerde chaos, voer voor het brein. Dat voer leidde in 2012 tot een meesterlijk album, Push The Skies Away. Om vervolgens een half jaar later met een live-album te komen om iedere muziekliefhebber van z’n sokkel te blazen. Prachtige impulsen aan een toch al indrukwekkende carrière.

Oorzaak van die prachtige impuls is misschien wel Nicks nieuwe rechterhand Warren Ellis. Vergelijk hem met een verstrooide natuurkundeleraar met een viool en gitaar. Hij schudde de vaste begeleidingsband The Bad Seeds op met rare vioolpartijen en loops op een gitaar met vier snaren.
Vergeet niet dat Nick Cave de ware rockheld van midden jaren tachtig is. Hij heeft schijt aan alles, getuigen z’n drank- en drugsmisbruik. Waar hij met ‘partners in crime’ The Bad Seeds dood en verderf zaaide in menig concertzaal. Letterlijk, want er viel wel eens een bassist dood neer. Net als Nick ter aarde valt als een James Brown, zijn microfoon opvretend terwijl hij tiert en raast. In ieder mens schuilt een duivel, de één krijgt alleen wat meer ruimte als de ander.

We zijn bij Jubilee Street, een kruispunt op Push The Skies Away waar de plaat botst in een apotheose van viool, gitaar, drums en dichtkunst. Het mythische meisje van Jubilee Street, genaamd Bee, is dood, maar herrijst als Nick haar bejubelt, haar bezingt, haar streelt. “I got a foetus on the leash” en vervolgens transformeert de rockster in een engel. Een enge engel, vliegend op de stuwende, vibrerende drums. Als de tweede viool ondersteund wordt door de slaggitaar bereiken we in rotvaart de hemel.

I’m flying, look at me. I’m flying look at me now.

Van Jubilee Street naar de hemel in nog geen zes minuten, het leven en de dood waren nog nooit zo dichtbij. In ieder mens schuilt een Nick Cave, voer hem wat duisternis en je bent zo in de hemel.

JK